जनकपुर बम काण्डमा गच्छदारको कनेक्सन ?
1539
10
1
0
1552
जनकपुर । जनकपुरमा कवाडी सामानको व्यवसाय शुरु गरेका सञ्जय साह र किराना
पसल खोलेका जीवनाथ चौधरी आज करौडौंको होइन अर्बौंका मालिक भएका छन् ।
दुवैजनाको सम्पत्ति जोड्ने एउटै बाटो थियो ‘दादागिरी’ र ‘ठेक्क पट्टा’ ।
२०४६ सालमा प्रजातन्त्रको उदयसँग जनकपुरमा यी दुई व्यक्तिको उदय भएको थियो ।
शुरुमा आ–आफ्ना आमा बुवाको व्यवसायीमा सहयोग गर्न जनकपुर छिरेका उनीहरु
विस्तारै धनुषाका ‘डन’ नै भए । र, त्यसको शुरुवात भयो जीवनाथ चौधरीबाट ।
यसरी शुरु भयो अपराधको यात्रा
रामानन्द युवा क्लवमार्फत् जनकपुरीया नेपाली काँग्रेससँग हिमचिम बढाएका चौधरी त्यसकै भ¥याङ्ग बनाएर धनुषा जिल्ला विकास समितिमा सहलेखापालको जागिर पाए । २०४९ को स्थानीय निर्वाचनमा काँग्रेसका रामसरोज यादव जिविसका सभापति भएपछि कमर्श पढेका जीवनाथ चौधरीले त्यसको फाइदा उठाएर जिविसमा छिरे । जिविसमा सहलेखापाल भएपछि सञ्जय साहसँग उनका दोस्ती भयो र दुवैजना मिलेर जनकपुरमाथि ‘राज’ गर्न थाले । जिविसबाट चुङ्गी करको ठेक्का पाएपछि सञ्जय र जीवनाथको उन्नतिको ढोका खुल्यो । जिविसमा जीवनाथ र सञ्जयको मनमानी यहाँसम्म पुग्यो कि ठेक्का कसलाई दिने कसलाई नदिनेसम्मको हैसियत बनाए ।
धनुषाको लोहना–७ का ४० वर्षीया सञ्जय साह काँग्रेस नेता स्मृतिनारायण चौधरीको औला समातेर राजनीतिमा आएका थिए तर स्मृतिसँग धेरै दिनसम्म उनको सम्बन्ध टिक्न सकेन र उनी एमाले निकट हुन पुगे । त्यसको कारण हो, जिविसमा एमालेका सभापति हुनु । २०४९ सालमा काँग्रेसका सभापति रामसरोज यादव हुँदा ‘दादागिरी’ देखाइ सकेका सञ्जय साह एमालेको सभापति हुने वित्तिकै ‘यूटर्न’ भए । २०५४ को स्थानीय निर्वाचनमा एमालेका रामचरित्र साह जिविस सभापति बनेपछि उनले जातियताको कुरा उठाएर रामचरित्रको नजिक भए । त्यसपछि जिविसको चुङ्गीकर ठेक्का पाएर उनी प्रहरीको मिलोमतोमा सडकमा ढाट लगाउन शुरु गरे । सडकमा ढाट लगाएर कर उठाउन थालेपछि सञ्जय साहको दिन फिरेको जानकारहरु बताउँछन् ।
जीवनाथ जिविसको कर्मचारी भएपछि सञ्जय साहलाई काम गर्नमा कुनै समस्या थिएन । उनले पैसाको बलमा प्रहरी प्रशासनदेखि लिएर गुण्डा पाल्ने हैसियतमा पुगे । गुण्डाको डर–त्रास देखाएर आफू मात्र होइन अरु अरुलाई पनि ठेक्का दिलाउन थाले र त्यसबाट कमिशन लिन थाले । त्यस क्रममा उनी पटक पटक प्रहरी हिरासतमा पनि गए तर पैसा र पावरका कारण उनी छुट्दै पनि गए । गजबको कुरा के भने मधेश आन्दोलनपछि मधेशमा काँग्रेस र एमाले कमजोर भएपछि बुद्धि पुर्याएर उनी मधेशवादी दलमा पनि सहभागी भए । र, पैसा र शक्तिको आडमा सविधानसभा चुनाव सविधानसभा सदस्य पनि भए मधेशी जनअधिकार फोरम नेपालको तर्फबाट । फोरम नेपालमा पनि उनी उपेन्द्र यादवको विरोध गर्दै विजय कुमार गच्छदारको नजिक भए । गच्छदार पनि ठेक्का पट्टाको काम गर्ने भएकाले सञ्जयसँग तुरुन्तै कुरा हिमचिम बढ्यो र दुवै भए ‘विजनेज पार्टनर’ । धनुषा, महोत्तरी वरिपरी ठेक्कापट्टा र दादागिरी गर्दै आएका सञ्जय साहको सञ्जाल उपत्यका र त्यस वरपर पनि विस्तार भयो र त्यसमा मलजल गर्ने काम गच्छदारले गरे । गच्छदार भौतिक योजना तथा निर्माण मन्त्री भएपछि उनी राज्य मन्त्री भए । त्यसपछि त झन् उनको रवाफले आसमान छोयो । मन्त्रीको हैसियतबाट धनुषामा कराडौंको अनियमितता गरे, जुन मुद्दा अहिले अख्तियार दुरुपयोग आयोगसम्म पुगेको छ ।
गच्छदार कनेक्सन
तत्कालिन
अवस्थामा शक्तिमा रहेका गच्छदारको आडमा अख्तियारको मुख समेत थुनेर बसेका
उनी मधेशको अधिकारको हवाला दिँदै गच्छदारबाट अलग भएर मधेश क्रान्ति फोरम
गठन गरे । मधेश क्रान्ति फोरम कुनै पार्टी नभएर एउटा संगठन थियो जसको आडमा
उनी तराई मधेशमा गुण्डागर्दी गर्थे । त्यही गुण्डागर्दीलाई मन नपराएर
विराटनगरका रामलाल सुतियार मधेश क्रान्ति फोरम विभाजन गरेर अलग भए । उनलाई
साथ दिने केशव झा, अभास लाभ, मधेशानन्दलगायतका युवाहरु पनि साथ छाडेको उनको
गुण्डागर्दीको रवैयाबाट । त्यसपछि मधेशमा राजनीतिक रुपमा कमजोर हुँदै गएका
उनी पुनः गच्छदारको पार्टीमा फर्के । सञ्जय साह त्यसबेला गच्छदारको
पार्टीमा फर्के जुनबेला गच्छदार उपप्रधान तथा गृहमन्त्री थिए । तत्कालिन
गृहमन्त्रीको आडमा उनी निकै अवैद्य कामहरु गरे । प्रहरीको रासन ठेक्का लिए
तर कहिले काम गरेनन् बरु त्यसको नाममा जहिले पनि अरु–अरु धन्दा गरे ।
जनकपुरका पाँचजनाको ज्यान जाने गरी भएको बम विष्फोटको घटनालाई पनि
गच्छदारकै आडमा ढाकछोप गरे । त्यो बम विष्फोटमा सञ्जय साहका हात रहेको
प्रमाण प्रहरीको हातमा हुँदा हुँदै उनलाई समात्न प्रहरीले कहिले आँट गरेनन्
कारण थियो, विजयकुमार गच्छदार ।
गच्छदार गृहमन्त्रीबाट हट्ने वित्तिकै उनी उनलाई छाडेर सद्भावना पार्टीमा प्रवेश गरे । राजेन्द्र महतो अध्यक्ष रहेको सद्भावना पार्टी विस्तारै ठूलो पार्टी हुँदैछ र त्यहाँ नेताको अभाव छ भनि ठानेर सञ्जय साह महतोको पार्टीमा प्रवेश गरे र त्यसको उपाध्यक्ष पनि भए । दास्रो सविधानसभा चुनावमा उनी आफ्नो चुनाव क्षेत्र परिवर्तन गरे । जीवनाथको प्रभाव रहेको क्षेत्र छाडेर अर्को क्षेत्रबाट चुनाव जिते । जीवनाथको प्रभाव रहेको क्षेत्रबाट काँग्रेसका विमलेन्द्रनिधि चुनाव जिते । विमलेन्द्र चुनाव जितेर मन्त्री हुने वित्तिकै बम विस्फोटमा संलग्न मुकेश चौधरी पक्राउ परे । र, मुकेश चौधरी पक्राउ परेपछि बम विस्फोटका मुख्य योजनाकार समातिनुपर्छ भन्दै रमानन्द चौकमा नियमित रुपमा अनसन बस्न शुरु भयो त्यो पनि विमलेन्द्र निधिको इशारामा । त्यसले गर्दा प्रहरी प्रशासनदेखि लिएर गृहमन्त्रीमाथि पनि दवाव बढ्न थाल्यो र गृहमन्त्रीकै निर्देशनमा सञ्जय साहलाई पक्राउ गर्न आदेश भयो । स्रोतले भन्छन्, सञ्जय साह पक्राउ परिसकेका छन् तर प्रहरीले त्यसलाई स्विकार गरिरहेका छैनन् ।
दुई साथीबीच कसरी शुरु भयो दुश्मनी ?
मिथिला
राज्यको माग गर्दै रमानन्द चौकमा बसेको आन्दोलनकारीमाथि लक्षित त्यो बम
विस्फोट नभएर जीवनाथ चौधरीमाथि लक्षित थियो । शुरु–शुरुमा सँगैका विजनेश
पार्टनर सञ्जय र जीवनाथबीच यस्तो दुश्मनी उत्पन्न भयो कि एक अर्कालाई
सिध्याउनसम्मको खेल शुरु भयो । स्रोतका अनुसार सन् २००९ मा पनि जीवनाथ
चौधारीमाथि सञ्जय साहको समूहबाट गोली प्रहार भएको थियो । आपराधिक रुपमा
सञ्जय र जीवनाथको छुट्टा छुट्टै समूह तयार भयो । बुवाको सानो किराना पसलमा
सहयोग गर्न जनकपुर छिरेका जीवनाथको रमानन्द चौकमै सुविधासम्मन्न सीता
प्यालेस होटल छन् । सम्पत्तिको मामलामा सञ्जय साहलाई पनि उछिन्न लागेका
जीवनाथसँग क्यासिनो सञ्चालन गर्ने गरी उनको सात तले नयाँ भवन तयारी
अवस्थामा छ भने करौडौं मूल्य पर्ने विघाका विघा जमिन जनकपुरभित्रै छन् ।
रत्नसागरका महन्त वैकुण्ठ दासका नजिक रहेर करौडौं मूल्य बराबरका विभिन्न मठ
मन्दिरका जग्गा आफ्नो नाममा सारेका छन् । जीवनाथको हरकतबाट आजित भएका
महन्त बैकुण्ठ दास पछि गएर सञ्जयको शरणमा गए । त्यसपछि जीवनाथ र सञ्जयको
दुरी बढ्न शुरु भएकोको थियो ।
भूमाफियाको रुपमा परिचित बैकुण्ठको संरक्षण सञ्जय साहले गर्न थाले भने अर्का भूमाफिया जानकी मन्दिरका महन्त रामतपेश्वर दासको संरक्षण जीवनाथे गर्न थाले । यी दुई समूहबीचमा यस्तो स्थिति पैदा भयो कि जनकपुर असुरक्षित बन्दै गए । धर्म कर्म र पर्यटकको आवत जावत हुने ठाउँमा गुण्डा तथा अपराधिहरुको आवत जावत हुन थाले । जनकपुरमाथि ‘राज’ गर्नका लागि बेला बेलामा यी दुई समूहबीच झडप हुने गथ्र्यो । यी दुई समूहको कलहका कारण सीडीओ, एसपी तथा जिविस प्रमुख समेत जिल्लामा बस्न मान्दैनथे । जिविसका कुनै ठेक्का पट्टा होस् वा कुनै बैठक दुई समूहबीच झडप हुन्थे नै । त्यसका लागि प्रहरीले पहिलादेखि सुरक्षा निकै कडा पारेका हुन्थे । २०६९ बैशाख १८ गते रमानन्द चौकमा मिथिला राज्यको माग गर्दै आन्दोलनमा बसेका समूहमा जीवनाथ चौधरी पनि सहभागी हुँदै आएका थिए । त्यही मौकामा जीवनाथाई हत्या गर्ने योजना बन्यो र त्यसमा प्रयोग भए मधेशका सशस्त्र समूह ।
के भएको थियो बमकाण्डको दिन ?
रमानन्द चौका बसेका आन्दोलनकारीको भिडमा बसेका जीवनाथ चौधरीको छेउमा नै रिमोट कन्ट्रोलबाट चल्ने बम राखिएको थियो तर संयोगबस बम राखिएकै अवस्थामा जीवनाथ उठेर आफ्नो होटलतिर लागेका थिए र त्यसैबेला बम विस्फोट भयो र पाँचजनाको ज्यान गयो, दर्जनौ घाइते भए । त्यो घटनाको जिम्मवारी शुरुमा जनतान्त्रिक तराई मुक्ति (राजन समूह) का राजन मुक्तिले लिए, जुन जीवनाथ चौधरीको लगानीमा चलेको समूह हो । जीवनाथले राजन मुक्तिलाई सम्पर्क गरेर ‘यो के गरेको यो किन यस्तो गराएका भनेपछि उनी ब्याक भएका थिए । त्यसपछि तराई जनतान्त्रिक पार्टी मधेशका नेता मुकेश चौधरीले जिम्मेवारी लिए जो सञ्जय साहबाट परिचालित समूह थिए । मुकेश चौधरीले जिम्मेवारी लिएपछि प्रहरीले त्यसको अनुसन्धान शुरु गरे र अनुसन्धानमा सञ्जय साह र मुकेश चौधरीबीच फोनमा भएको वार्तालापको अडियो फेला पारे । जुन तराई टेलिभिजनबाट पनि प्रशारण भएको थियो । संवादमा बम विस्फोट कसरी गराउने, कसलाई लक्षित गर्ने, कति बजे विस्फोट गराउने लगायतका कुराकानी भएको छ ।
शुरुमा राजनमुक्तिले जिम्मेवारी लिएपछि जनकपुर बम काण्डमा जीवनाथ पनि मुछिएका थिए । बम विस्फोट भएलगतै मिथिला राज्य दिन नचाहेको काँग्रेसले यो विस्फोट गराएको आरोपहरु लाग्दै आएका थिए र काँग्रेस पृष्ठभूमिका जीवनाथ अपराधिक गतिविधिमा रहेका कारण प्रहरीको नजर जीवनाथमाथि थियो । प्रहरीले जीवनाथाई बोलाएर सोधपुछ पनि गरेको थियो । जिविसबाट प्रदान गरिने सामाजित सुरक्षा भत्तामा अनियमितता गरेको भन्दै अख्तियारले जीवनाथगायत अन्य कर्मचारीलाई निलम्बित समेत गरेको थियो र हिरासतमा पनि राखेका थिए । जीवनाथे तीन लाख धरौटी तिरेर मुक्त भएका हुन् । हुनत उनी यसअघि पनि विभिन्न आपराधिक कृयाकलापमा प्रहरी हिरासतमा गएका हुन् र धरौटीमा रिहा भएका थिए ।
यसरी शुरु भयो अपराधको यात्रा
रामानन्द युवा क्लवमार्फत् जनकपुरीया नेपाली काँग्रेससँग हिमचिम बढाएका चौधरी त्यसकै भ¥याङ्ग बनाएर धनुषा जिल्ला विकास समितिमा सहलेखापालको जागिर पाए । २०४९ को स्थानीय निर्वाचनमा काँग्रेसका रामसरोज यादव जिविसका सभापति भएपछि कमर्श पढेका जीवनाथ चौधरीले त्यसको फाइदा उठाएर जिविसमा छिरे । जिविसमा सहलेखापाल भएपछि सञ्जय साहसँग उनका दोस्ती भयो र दुवैजना मिलेर जनकपुरमाथि ‘राज’ गर्न थाले । जिविसबाट चुङ्गी करको ठेक्का पाएपछि सञ्जय र जीवनाथको उन्नतिको ढोका खुल्यो । जिविसमा जीवनाथ र सञ्जयको मनमानी यहाँसम्म पुग्यो कि ठेक्का कसलाई दिने कसलाई नदिनेसम्मको हैसियत बनाए ।
धनुषाको लोहना–७ का ४० वर्षीया सञ्जय साह काँग्रेस नेता स्मृतिनारायण चौधरीको औला समातेर राजनीतिमा आएका थिए तर स्मृतिसँग धेरै दिनसम्म उनको सम्बन्ध टिक्न सकेन र उनी एमाले निकट हुन पुगे । त्यसको कारण हो, जिविसमा एमालेका सभापति हुनु । २०४९ सालमा काँग्रेसका सभापति रामसरोज यादव हुँदा ‘दादागिरी’ देखाइ सकेका सञ्जय साह एमालेको सभापति हुने वित्तिकै ‘यूटर्न’ भए । २०५४ को स्थानीय निर्वाचनमा एमालेका रामचरित्र साह जिविस सभापति बनेपछि उनले जातियताको कुरा उठाएर रामचरित्रको नजिक भए । त्यसपछि जिविसको चुङ्गीकर ठेक्का पाएर उनी प्रहरीको मिलोमतोमा सडकमा ढाट लगाउन शुरु गरे । सडकमा ढाट लगाएर कर उठाउन थालेपछि सञ्जय साहको दिन फिरेको जानकारहरु बताउँछन् ।
जीवनाथ जिविसको कर्मचारी भएपछि सञ्जय साहलाई काम गर्नमा कुनै समस्या थिएन । उनले पैसाको बलमा प्रहरी प्रशासनदेखि लिएर गुण्डा पाल्ने हैसियतमा पुगे । गुण्डाको डर–त्रास देखाएर आफू मात्र होइन अरु अरुलाई पनि ठेक्का दिलाउन थाले र त्यसबाट कमिशन लिन थाले । त्यस क्रममा उनी पटक पटक प्रहरी हिरासतमा पनि गए तर पैसा र पावरका कारण उनी छुट्दै पनि गए । गजबको कुरा के भने मधेश आन्दोलनपछि मधेशमा काँग्रेस र एमाले कमजोर भएपछि बुद्धि पुर्याएर उनी मधेशवादी दलमा पनि सहभागी भए । र, पैसा र शक्तिको आडमा सविधानसभा चुनाव सविधानसभा सदस्य पनि भए मधेशी जनअधिकार फोरम नेपालको तर्फबाट । फोरम नेपालमा पनि उनी उपेन्द्र यादवको विरोध गर्दै विजय कुमार गच्छदारको नजिक भए । गच्छदार पनि ठेक्का पट्टाको काम गर्ने भएकाले सञ्जयसँग तुरुन्तै कुरा हिमचिम बढ्यो र दुवै भए ‘विजनेज पार्टनर’ । धनुषा, महोत्तरी वरिपरी ठेक्कापट्टा र दादागिरी गर्दै आएका सञ्जय साहको सञ्जाल उपत्यका र त्यस वरपर पनि विस्तार भयो र त्यसमा मलजल गर्ने काम गच्छदारले गरे । गच्छदार भौतिक योजना तथा निर्माण मन्त्री भएपछि उनी राज्य मन्त्री भए । त्यसपछि त झन् उनको रवाफले आसमान छोयो । मन्त्रीको हैसियतबाट धनुषामा कराडौंको अनियमितता गरे, जुन मुद्दा अहिले अख्तियार दुरुपयोग आयोगसम्म पुगेको छ ।
गच्छदार कनेक्सन
तत्कालिन
अवस्थामा शक्तिमा रहेका गच्छदारको आडमा अख्तियारको मुख समेत थुनेर बसेका
उनी मधेशको अधिकारको हवाला दिँदै गच्छदारबाट अलग भएर मधेश क्रान्ति फोरम
गठन गरे । मधेश क्रान्ति फोरम कुनै पार्टी नभएर एउटा संगठन थियो जसको आडमा
उनी तराई मधेशमा गुण्डागर्दी गर्थे । त्यही गुण्डागर्दीलाई मन नपराएर
विराटनगरका रामलाल सुतियार मधेश क्रान्ति फोरम विभाजन गरेर अलग भए । उनलाई
साथ दिने केशव झा, अभास लाभ, मधेशानन्दलगायतका युवाहरु पनि साथ छाडेको उनको
गुण्डागर्दीको रवैयाबाट । त्यसपछि मधेशमा राजनीतिक रुपमा कमजोर हुँदै गएका
उनी पुनः गच्छदारको पार्टीमा फर्के । सञ्जय साह त्यसबेला गच्छदारको
पार्टीमा फर्के जुनबेला गच्छदार उपप्रधान तथा गृहमन्त्री थिए । तत्कालिन
गृहमन्त्रीको आडमा उनी निकै अवैद्य कामहरु गरे । प्रहरीको रासन ठेक्का लिए
तर कहिले काम गरेनन् बरु त्यसको नाममा जहिले पनि अरु–अरु धन्दा गरे ।
जनकपुरका पाँचजनाको ज्यान जाने गरी भएको बम विष्फोटको घटनालाई पनि
गच्छदारकै आडमा ढाकछोप गरे । त्यो बम विष्फोटमा सञ्जय साहका हात रहेको
प्रमाण प्रहरीको हातमा हुँदा हुँदै उनलाई समात्न प्रहरीले कहिले आँट गरेनन्
कारण थियो, विजयकुमार गच्छदार ।गच्छदार गृहमन्त्रीबाट हट्ने वित्तिकै उनी उनलाई छाडेर सद्भावना पार्टीमा प्रवेश गरे । राजेन्द्र महतो अध्यक्ष रहेको सद्भावना पार्टी विस्तारै ठूलो पार्टी हुँदैछ र त्यहाँ नेताको अभाव छ भनि ठानेर सञ्जय साह महतोको पार्टीमा प्रवेश गरे र त्यसको उपाध्यक्ष पनि भए । दास्रो सविधानसभा चुनावमा उनी आफ्नो चुनाव क्षेत्र परिवर्तन गरे । जीवनाथको प्रभाव रहेको क्षेत्र छाडेर अर्को क्षेत्रबाट चुनाव जिते । जीवनाथको प्रभाव रहेको क्षेत्रबाट काँग्रेसका विमलेन्द्रनिधि चुनाव जिते । विमलेन्द्र चुनाव जितेर मन्त्री हुने वित्तिकै बम विस्फोटमा संलग्न मुकेश चौधरी पक्राउ परे । र, मुकेश चौधरी पक्राउ परेपछि बम विस्फोटका मुख्य योजनाकार समातिनुपर्छ भन्दै रमानन्द चौकमा नियमित रुपमा अनसन बस्न शुरु भयो त्यो पनि विमलेन्द्र निधिको इशारामा । त्यसले गर्दा प्रहरी प्रशासनदेखि लिएर गृहमन्त्रीमाथि पनि दवाव बढ्न थाल्यो र गृहमन्त्रीकै निर्देशनमा सञ्जय साहलाई पक्राउ गर्न आदेश भयो । स्रोतले भन्छन्, सञ्जय साह पक्राउ परिसकेका छन् तर प्रहरीले त्यसलाई स्विकार गरिरहेका छैनन् ।
दुई साथीबीच कसरी शुरु भयो दुश्मनी ?
मिथिला
राज्यको माग गर्दै रमानन्द चौकमा बसेको आन्दोलनकारीमाथि लक्षित त्यो बम
विस्फोट नभएर जीवनाथ चौधरीमाथि लक्षित थियो । शुरु–शुरुमा सँगैका विजनेश
पार्टनर सञ्जय र जीवनाथबीच यस्तो दुश्मनी उत्पन्न भयो कि एक अर्कालाई
सिध्याउनसम्मको खेल शुरु भयो । स्रोतका अनुसार सन् २००९ मा पनि जीवनाथ
चौधारीमाथि सञ्जय साहको समूहबाट गोली प्रहार भएको थियो । आपराधिक रुपमा
सञ्जय र जीवनाथको छुट्टा छुट्टै समूह तयार भयो । बुवाको सानो किराना पसलमा
सहयोग गर्न जनकपुर छिरेका जीवनाथको रमानन्द चौकमै सुविधासम्मन्न सीता
प्यालेस होटल छन् । सम्पत्तिको मामलामा सञ्जय साहलाई पनि उछिन्न लागेका
जीवनाथसँग क्यासिनो सञ्चालन गर्ने गरी उनको सात तले नयाँ भवन तयारी
अवस्थामा छ भने करौडौं मूल्य पर्ने विघाका विघा जमिन जनकपुरभित्रै छन् ।
रत्नसागरका महन्त वैकुण्ठ दासका नजिक रहेर करौडौं मूल्य बराबरका विभिन्न मठ
मन्दिरका जग्गा आफ्नो नाममा सारेका छन् । जीवनाथको हरकतबाट आजित भएका
महन्त बैकुण्ठ दास पछि गएर सञ्जयको शरणमा गए । त्यसपछि जीवनाथ र सञ्जयको
दुरी बढ्न शुरु भएकोको थियो ।भूमाफियाको रुपमा परिचित बैकुण्ठको संरक्षण सञ्जय साहले गर्न थाले भने अर्का भूमाफिया जानकी मन्दिरका महन्त रामतपेश्वर दासको संरक्षण जीवनाथे गर्न थाले । यी दुई समूहबीचमा यस्तो स्थिति पैदा भयो कि जनकपुर असुरक्षित बन्दै गए । धर्म कर्म र पर्यटकको आवत जावत हुने ठाउँमा गुण्डा तथा अपराधिहरुको आवत जावत हुन थाले । जनकपुरमाथि ‘राज’ गर्नका लागि बेला बेलामा यी दुई समूहबीच झडप हुने गथ्र्यो । यी दुई समूहको कलहका कारण सीडीओ, एसपी तथा जिविस प्रमुख समेत जिल्लामा बस्न मान्दैनथे । जिविसका कुनै ठेक्का पट्टा होस् वा कुनै बैठक दुई समूहबीच झडप हुन्थे नै । त्यसका लागि प्रहरीले पहिलादेखि सुरक्षा निकै कडा पारेका हुन्थे । २०६९ बैशाख १८ गते रमानन्द चौकमा मिथिला राज्यको माग गर्दै आन्दोलनमा बसेका समूहमा जीवनाथ चौधरी पनि सहभागी हुँदै आएका थिए । त्यही मौकामा जीवनाथाई हत्या गर्ने योजना बन्यो र त्यसमा प्रयोग भए मधेशका सशस्त्र समूह ।
के भएको थियो बमकाण्डको दिन ?
रमानन्द चौका बसेका आन्दोलनकारीको भिडमा बसेका जीवनाथ चौधरीको छेउमा नै रिमोट कन्ट्रोलबाट चल्ने बम राखिएको थियो तर संयोगबस बम राखिएकै अवस्थामा जीवनाथ उठेर आफ्नो होटलतिर लागेका थिए र त्यसैबेला बम विस्फोट भयो र पाँचजनाको ज्यान गयो, दर्जनौ घाइते भए । त्यो घटनाको जिम्मवारी शुरुमा जनतान्त्रिक तराई मुक्ति (राजन समूह) का राजन मुक्तिले लिए, जुन जीवनाथ चौधरीको लगानीमा चलेको समूह हो । जीवनाथले राजन मुक्तिलाई सम्पर्क गरेर ‘यो के गरेको यो किन यस्तो गराएका भनेपछि उनी ब्याक भएका थिए । त्यसपछि तराई जनतान्त्रिक पार्टी मधेशका नेता मुकेश चौधरीले जिम्मेवारी लिए जो सञ्जय साहबाट परिचालित समूह थिए । मुकेश चौधरीले जिम्मेवारी लिएपछि प्रहरीले त्यसको अनुसन्धान शुरु गरे र अनुसन्धानमा सञ्जय साह र मुकेश चौधरीबीच फोनमा भएको वार्तालापको अडियो फेला पारे । जुन तराई टेलिभिजनबाट पनि प्रशारण भएको थियो । संवादमा बम विस्फोट कसरी गराउने, कसलाई लक्षित गर्ने, कति बजे विस्फोट गराउने लगायतका कुराकानी भएको छ ।
शुरुमा राजनमुक्तिले जिम्मेवारी लिएपछि जनकपुर बम काण्डमा जीवनाथ पनि मुछिएका थिए । बम विस्फोट भएलगतै मिथिला राज्य दिन नचाहेको काँग्रेसले यो विस्फोट गराएको आरोपहरु लाग्दै आएका थिए र काँग्रेस पृष्ठभूमिका जीवनाथ अपराधिक गतिविधिमा रहेका कारण प्रहरीको नजर जीवनाथमाथि थियो । प्रहरीले जीवनाथाई बोलाएर सोधपुछ पनि गरेको थियो । जिविसबाट प्रदान गरिने सामाजित सुरक्षा भत्तामा अनियमितता गरेको भन्दै अख्तियारले जीवनाथगायत अन्य कर्मचारीलाई निलम्बित समेत गरेको थियो र हिरासतमा पनि राखेका थिए । जीवनाथे तीन लाख धरौटी तिरेर मुक्त भएका हुन् । हुनत उनी यसअघि पनि विभिन्न आपराधिक कृयाकलापमा प्रहरी हिरासतमा गएका हुन् र धरौटीमा रिहा भएका थिए ।
