‘नेपालीहरू सरोकारै नहुने चिजमा चासो दिन्छन्’
घुमन्ते पत्रकारका १४ अनुभव
मोहन मैनाली मूलतः वातावरण पत्रकार हुन् । पत्रकारिता कर्ममा उनी वातावरण, वन्यजन्तुका साथै मान्छेहरूको कथा पनि उधिन्छन् । त्यसका लागि विभिन्न जिल्ला पुगिरहेका हुन्छन् । अहिलेसम्म ६८ जिल्ला घुमेका उनले घुमन्ते पत्रकारकै चिनारी बनाएका छन् ।
उत्तरी गोरखाको जनजीवन केलाइएको ‘उपल्लो थलो’ (०५९) र दसवर्षे द्वन्द्वको दुष्परिणाम स्थानीयस्तरमै गएर नियालिएको ‘मान्ठा डराएको जुग’ (०६१) उनका प्रकाशित कृति हुन् । द्वन्द्वकालमा धादिङको जोगीमारामा बेपत्ता भएकाहरूबारे बनाइएको ‘जोगीमाराका ज्युँदाहरू’ वृत्तचित्र (०५९) पनि उनको सम्झन लायक काम हो ।
हाल साउथ एसिया चेकका सम्पादक रहेका मैनालीले जिल्ला दौडाहा र पत्रकारिता कर्मको सिलसिलामा सँगालेका १२ अनुभव उनकै शब्दमा:
१) मैले जति पनि घुमेँ, पत्रकारिताकै सिलसिलामा घुमेको छु । जहाँ जाँदा पनि सूचना संकलनकै लागि पुगियो । यसरी घुम्दा आफ्नो काम पनि पार लाग्ने र घुमफिरको तलतल मेटिने भएकोले एक पन्थ दुई काम हुन्छ ।
रिपोर्टिङको काममा ०४८ सालदेखि घुम्न थालेको हुँ । मनमौजी घुम्न मन पनि लाग्दैन । स्वच्छन्द घुम्नका लागि पैसा खर्च नगर्ने मेरो मान्यता छ । कमाइ चाहिँ सीमित हुने र घुम्ने रहर गर्नु मेरो निम्ति विलासी काम हो । उद्देश्यमूलक घुमघाम नै आनन्दको लाग्छ ।
२) अहिलेसम्म ६८ वटा जिल्ला घुमेको छु । घुमेजति सबै ठाउँ उत्तिकै प्रभाव पार्ने जस्तो लाग्छ । दार्चुला जाँदा छ्यालेकभन्दा माथितिर एकदमै गजबको ठाउँ थियो । जे पनि जता पनि प्रकृतिले कुँदे जस्तो । त्यहाँ मान्छेहरू जसरी काम गरेका हुन्छन्, तिनीहरू पनि प्रकृतिकै सेटिङमा बसे जस्तो ! मानसरोवर अध्यात्मिक र प्राकृतिक छटा हरेक दृष्टिले राम्रो ठाउँ हो ।
धेरै साथीहरू घुम्न जाने भन्नुहुन्छ, तर दौडिएर गएर हतारमै फर्कनुहुन्छ । त्यसरी घुम्दा जति कुरा हेर्नुपर्ने हो, त्यति हेरिँदैन । घुम्दा सामुन्नेमा जे देखिन्छ, त्यो मात्र हेर्ने कि अलिक भित्रसम्म पुग्ने ? भित्रसम्म गएर अर्थ खोज्ने गरियो भने घुमाइ पनि सार्थक हुन्छ । मान्छेहरूसँग कुरा गर्दै, बास बस्दै यात्रा गर्दा त्यसको मजा छुट्टै हुन्छ । मन परेको ठाउँ छ भने त्यहाँ धित मर्नेगरी बस्नुपर्छ भन्ने लाग्छ । गाउँघरमा धित मर्ने गरी बस्न त्यत्रो धेरै खर्च पनि लाग्ने हैन ।
३) १७ वर्षअघि वातावरण पत्रकारिता समूहबाट रिपोर्टिङको क्रममा रसुवाको लाङटाङ पुगेको थिएँ । यो पालि १७ वर्षपछि फेरि पुगेँ लाङटाङ । आफू पहिले गएको ठाउँमा भूकम्पले कस्तो असर गरेको रै’छ भनेर बुझ्न गइयो । भुइँचालोले सबैभन्दा बढी असर पारेको ठाउँ त्यही हो जस्तो लाग्छ । प्रकृति कहिलेकाहीँ बहुलाएर दुःख दिन्छ, नत्र त्यसको सौन्दर्य सधैं लोभ्याउने खालको हुन्छ ।
हामीले लाङटाङको यात्रामा नौ दिन लगाएका थियौं । त्यति दिन बस्दा पनि हामीलाई अझै पुगेन कि, चार-पाँच दिन अझै बस्न पाएको भए राम्रो हुन्थ्यो भन्ने लागेको थियो । त्यति टाढा लाङटाङ त पुगिसकियो, त्योभन्दा एक हजार मिटर माथि चढ्दा अर्कै संसार देखिन्छ भने किन नचढ्ने भन्ने लाग्छ । दुई वर्षअघि ताप्लेजुङको घुन्सा पुग्दा पनि रमाइलो लागेको थियो ।
४) एक्लै पनि २-३ दिनको यात्रामा गएको छु । तर, मलाई मिल्ने टिमसँग हिँड्दा नै मजा लाग्छ । टिम चाहिँ आफूले भनेअनुसार मान्ने खालको हुनुपर्यो । टिमका अरु मान्छेका कारणले जानकारी छुट्ने अवस्था आउनु भएन । त्यही भएर नयाँ जुनसुकै टिमसँग यात्रा गर्न सक्दिनँ म ।
टिममा जाँदा मल्टिमिडियामा काम गर्न सकिन्छ । एकैचोटि भिडियो, रेडियो र छापा माध्यमको लागि काम गर्न सकियो । तीनवटै विधालाई राम्रोसँग उपयोग गर्न सकिने भयो भने त्यही नै सबभन्दा ठूलो कुरा लाग्छ ।
५) बढी दोहोर्याएर गोरखा जिल्ला गएको छु । लामो यात्रामा २४/२५ दिनसम्म लगाएर घुमेको छु त्यहाँ । बाजुरा र कर्णालीतिर पनि तीनचोटि गएको छु । धादिङको जोगीमारा पनि तीनचोटि गएँ । आफ्नै क्षेत्र भएकोले तमोरको तलमाथि, वारिपारि र त्यसको अन्तिम गाउँ घुन्सा पनि धेरै चोटि गएको छु । संयोग मिल्ने र सजिलो पर्ने भएकोले यात्रा दोहोरिने रै’छ ।
कुनै ठाउँमा भने अनेक पटक कोसिस गर्दा पनि जान पाइँदैन । सोलुखुम्बु र मुस्ताङ चाहेर पनि अझैसम्म जान सकेको छैन । सोलु जानलाई म सात/आठ चोटि एयरपोर्ट पुगेको छु । कहिले खराब मौसम र कहिले सिट नपाएर फर्किनुपर्यो । एउटा झोला र नोटबुक टिपेर अब हिँड्छु भनेर लामो यात्रामा जान सकिँदैन । पैसा र सुरक्षाको दृष्टिकोणले पनि हेर्नुपर्छ ।
६) द्वन्द्वको बेलादेखि बाहेक जहाँ पुग्दा पनि सबैतिरका मान्छे खुसी नै देखेँ । जीवनमा दुःख छ, तै पनि सन्तोष मानेर बाँचेका छन् । आजका दिनमा जुनसुकै ठाउँमा हुनैपर्ने आधारभूत आवश्यकताका सेवा-सुविधा नपाउँदा पनि मान्छे त हाँसेरै बसिराखेको छ । अभावको खाडललाई हाँसोले नै पूर्ति गरिराखेका छन् । मान्छेको बाँच्ने चाहना र दुःखलाई सुखमा परिणत गर्ने त्यो ठूलो शक्ति हो जस्तो लाग्छ नेपालमा ।
बसौं, कहाँ हिँडेको, ल खाऔं भन्ने किसिमको आत्मीयता सबै ठाउँमा पाएको छु । हामी पत्रकार भनेर परिचय खुलाउँदा उनीहरूले हाम्रो यस्तो भनाइ छ, हाम्रो कुरा ठाउँमा पुर्याइदिनुस् भन्छन् । त्यस्तो सुनेर आफूले गरिरहेको काम राम्रै रै’छ, पत्रकारिता पेसाको महत्व रै’छ गर्वले मन ढक्क फुल्छ ।
७) जसले असामान्य जिन्दगी बाँचेका छन्, तिनका कुरा बताउनुपर्छ भन्ने लाग्छ मलाई । गोरखाको उत्तरी भेगतिर जाँदा एक पात्र भेटिए, बलबहादुर कार्की । त्यस भेगमा जहिले पनि सरकारी सेवा नपुग्ने अवस्था छ । पञ्चायत कालमा जिल्ला पञ्चायतको सदस्य रहेका उनी सत्तासँग नजिक हुँदा सेवा-सुविधा पाइन्छ कि भन्ने सोचले बहुदल आएपछि कांग्रेस भए । एमाले सरकारको पालामा एमाले भए ।
हुन त सरकारले आम जनतालाई समान रूपमा सेवा-सुविधा पुर्याउनुपर्ने हो, तर सामान्यतया टाठाबाठा कार्यकर्ताले पाउने भएकोले कार्यकर्ता भएपछि मात्रै पाइन्छ भन्ने आम धारणा छ । त्यो ठाउँको अवस्था देख्दा बलबहादुरले अपनाएको जिन्दगी ठीकै हो कि जस्तो लाग्यो । तर, समस्या चाहिँ के भने, कार्यकर्ता भएपछि पनि सेवा-सुविधा पाउन सकेका थिएनन् । राज्यले जनतालाई कुन अवस्थामा पुर्याएको छ भन्ने त्यो एउटा उदाहरण हो ।
८) गोरखामै भेंडीगोठमा बस्ने उडसिंह गुरुङ भेटिएका थिए । जसले १० वर्षको उमेरदेखि भेंडीगोठमै जिन्दगी बिताए । मैले भेट्दा उनी ६९ वर्षका थिए । ५९ वर्षदेखि त्यही एउटै काम गरेको देख्दा मलाई सामान्य मान्छेको जिन्दगीभन्दा अलिक फरक लाग्यो ।
भेंडा गोठालाहरू वर्षा लाग्दै गएपछि भेंडाको बगाल लिएर लेकतिर चढ्ने गर्छन् । एक ठाउँमा १०-१५ दिन बसेर घाँस सकिएपछि फेरि अर्को ठाउँमा जान्छन् । उनीहरूले भेंडालाई गरेको माया र अरु सबै कुरा हेर्दा अनौठो लाग्यो ।
बाजुराको मार्तडीका विद्यार्थीहरु
९) द्वन्द्वकालमा देश घुम्दा भेटेको जुल्फे सार्की पात्रलाई पनि विशेष सम्झिन्छु । जसको भनाइबाटै मैले ‘मान्ठा डराएको जुग’ भनेर किताबको नाम राखेँ । विदेशीहरू विभिन्न अध्ययन गरेर मोटो थेसिस र किताब लेख्छन्, नेपालीहरू भने त्यसलाई तुक्कामा बनाउँछन् ।
जुल्फे सार्कीले झट्ट भनेका थिए – ‘लडाइँ भनेको मान्ठादेखि मान्ठा डराउने जुग हो ।’ सारा युद्धो बेलाको परिस्थिति जे हो, उनले केही शब्दमा व्यक्त गरिदिए । मान्छे हिंस्रक भएर निस्केको र अर्को मान्छे मान्छेदेखि डराउनुपर्ने अवस्थाको चित्रण थियो त्यो ।
१०) ताप्लेजुङमा पोहोर साल जाँदा एक ठाउँमा होटल चलाएर बसेका मान्छे भेटिए । हामी १२/१३ जनाको टोलीले त्यहीँ खाना खायौं, बास पनि बस्यौं । जग्गा खार्ने क्रममा होटल नजिकैको ट्वाइलेट भत्किएको रै’छ । हामीमध्ये कसैले ‘फलानो ठाउँमा गएर ट्वाइलेट बनाउने मद्दत माग न, होटल पनि चलाउँछु भन्यो मद्दत गर्छ’ भनेर सुझाव दिए ।
उसलाई भने त्यो गर्न ठीक लागेन । यस्तो ठाउँलाई होटल भनेर के मान्यता देलान्, होटल भनेर सुविधा लिए भने अवगाल पो पर्छ कि भन्ने कुरा गरे उनले । जब कि हाम्रो लागि सुत्ने र खाने राम्रो बन्दोबस्त भएको राम्रै होटल थियो त्यो । त्यो जति निश्छल र निष्कलंक मान्छे अरु को होला ? मैले गलत गरेँ भनेर उसको मन पाक्दैन, त्यस्तै मान्छे खुसी हुन्छ जस्तो पनि लाग्छ ।
११) जिल्लाहरू घुम्ने क्रममा मैले देखेको साझा समस्या हो – गुणस्तरीय शिक्षा, स्वास्थ्य र कृषिमा राज्यको उपेक्षा ।
धादिङको कालीखोलाबाट तीन कान्लामाथि पुग्दा एउटा गाउँमा २ र १ एक्काइस, २ र २ बत्तीस भनेको सुनेँ । तीन-चार कक्षामा पुगे पनि अंक नै आउँदैन विद्यार्थीलाई । शिक्षाको हालत यस्तो छ । उसको जिन्दगीमा अंक त परेन भने अरु के कुरा पर्ला ?
ताप्लेजुङ जाँदा सुत्केरी हुनका लागि समस्या भएर एक महिलालाई हेलिकोप्टरबाट काठमाडौं ल्याएको देखेँ । हिसाब गरौं न, त्यहाँदेखि यहाँसम्म ल्याउँदा कति खर्च लाग्यो होला । दोस्रो बच्चा जन्माउने सोच्न पनि सक्दैनन् त्यसपछि । अर्को बच्चा पाउन त हेलिकोप्टर खर्च बेहोर्न तयार हुनुपर्छ भनेर डराएको पाएँ ।
कृषिमा पनि सरकारबाट जे-जति मद्दत पुग्नुपर्ने हो, छैन । कुन ठाउँमा कस्तो खालको खेती हुन सक्छ, त्यसलाई सरकारी निकायले बढावा दिएको छैन । किसानले आफैं अभ्यास गरेर खेती गर्ने बेग्लै कुरा भयो । जे गर्छौ गर भन्ने भए कृषिको लागि सरकारले विकास किन गर्नुपर्यो ?
१२) धेरै ठाउँमा म देख्छु, गाउँतिर उक्लिँदा भरि ट्रक जाने र फर्किँदा रित्तो र्फकने । इलाम, तेह्रथुम र जिरीतिर अरु केही नसक्दा पनि उत्तिसको रुख हुर्काएर बेच्दा रैछन् । रुख हुने ठाउँमा रुख लगाऔं, अलैंची हुने ठाउँमा अलैंची रोपौं, तरकारी हुने ठाउँमा तरकारी लगाऔं । फर्किँदा ट्रक आधा त भरियोस् । बेच्ने कुरा केही पनि छैन भने कसरी फाइदा हुन्छ ?
कर्णाली र अरु ठाउँमा अहिले चाउचाउ सबैतिर पुगेको छ । सामान किन्नमा बाहिर पैसा गइरहे पनि पैसा कमाउन आफूसँग कुनै चिज छैन । यसले त गरिब अर्थतन्त्र अझ गरिब हुँदै जाला । सामान निर्यात गर्न नसकेपछि हामीले वैदेशिक रोजगारीमा मान्छे नै निर्यात गर्ने हो ।
१३) संसारभरि नै सरकार भनेको अलि लोतो-लोतो संस्था मानिँदो रहेछ । जनताका लागि केही गरौं भन्ने व्यग्रता नदेखिने । हाम्रोमा पनि सरकारको सीमा छ । अर्कातिर, स्थानीय अग्रसरतामा पनि कमी देखिन्छ । काम गर्ने कुनै जाँगर नभए जस्तो । यहाँ केही पनि हुँदैन भनेर मर्नुभन्दा अगाडि खुट्टा तानेको मनस्थिति देखिन्छ । बर्सेनि केही पनि नभएपछि मान्छेमा हुनुपर्ने आधारभूत गुणहरू मर्दैमर्दै जाँदो रहेछ । यस्तो भएपछि सरकारले जतिसुकै काम गर्दा पनि राम्रो हुन्छ जस्तो लाग्दैन ।
आज धेरै गाउँहरूमा बाटोघाटो पुगेको छ । मान्छे सक्रिय भएको ठाउँमा बाटो पुग्दा गजब भएको छ । तर, बाटो पुग्दैमा हुनेवाला केही छैन । सडक किन चाहिएको, कसो गर्दा त्यो सडकले सुविधा दिन्छ भन्ने सोचविचार गरेको देखिँदैन । गाउँघरमा बाटो जसरी खनिराखिएको छ, त्यसले पानीको मुहान सुक्ने, बाढी-पहिरो लगायतको वातावरणीय समस्या निम्त्याउला । निकुञ्जहरूभित्र समेत रुखहरू ढाल्दै कुनै नापजाँचबिना जथाभावी बाटो खनिएको छ । आफ्नो गाउँ आफैं बनाऔं भन्ने अवधारणा भए पनि व्यवहारमा चाहिँ आफ्नो गाउँ आफैं भत्काऔं भएको देखिन्छ ।
१४) पत्रकारिता कर्ममा मैले देखेको कुरा हो, नेपाली पाठकलाई सबभन्दा मन पर्ने चिज आफूसँग सरोकार नभएका कुरा हुन् । मैले गत वर्षको फागुनमा एउटा लेख लेखेको थिएँ, ‘एक करोड वर्षअघिको नेपाल’ भनेर । त्यतिबेलाको नेपालले अहिले कसैलाई त्यत्रो असर पार्दैन । तर, त्यो धेरै पढिएको पाएँ । जसले आफ्नो जिन्दगीलाई केही पनि मद्दत गर्दैन, त्यसमा बढी सरोकार हुँदो रै’छ । खसखस मात्र मेट्ने र पढिसक्दा अरु केही पनि बाँकी नरहने !
मेरो छिमेकमा के घटना भएको छ, त्यो कुरा जानेन भने मलाई असर पर्छ । तर, त्यो जान्न हामी अलिक कम कोसिस गर्छौं । जुन कुरा नजान्दा पनि हुन्छ, त्यसमा चासो दिन्छौं । सधैंभरि गम्भीर कुरा मात्र कति गर्ने भनेर मान्छेको खसखस मेट्ने कुरा पनि वर्षमा एउटा-दुइटा लेख्ने गर्छु । बाँकी त मान्छेका लागि चाहिने र आवश्यकता पूरा गर्ने कुरा नै बढी लेख्छु । तर, त्यस्ता उपयोगी सामग्रीमा मान्छेहरूले कम ध्यान दिन्छन् ।
(तस्बिरहरू- मोहन मैनालीको ब्लगबाट)
प्रस्तुति: जोतारे धाइबा
भिठामोड मुख्य भन्सार नाका जोडने मूल सडकको रुपमा रहेको जनकपुर–भिठामोड (विद्यापति राजमार्ग) सडक दशकौंदेखि जिर्ण रहेपनि सरकारले बनाउन कुनै पहल नगरेपछि महोत्तरी र धनुषाका राजनीतिकदलहरुले यसलाई प्रतिष्ठाको विषय बनाउँदै आन्दोलनका घोषणा गरेका हुन् ।
जिल्लाको सदरमुकाममा बसेको सर्वपक्षिय र सर्वदलिय बैठकले सडक निर्माणको लागि तिन चरणको आन्दोलनको घोषणा समेत गरेको छ । मुख्य भन्सार नाका भिठामोडबाट बर्षेनी सरकारले ८० करोडभन्दा बढी राजश्व उठाउँदै आएका छन् ।
विद्यापति राजमार्ग भनेर चिनिने जनकपुर–भिट्ठामोड सडक निर्माण सम्बन्धमा वृहत्तर जनकपुर क्षेत्र विकास परिषदकाद्वारा आयोजित सर्वपक्षीय र सर्वदलीय अन्तरक्रिया कार्यक्रमबाट तीनचरणको आन्दोलनको कार्यक्रम घोषणा गरिएको सुन्दर अभियानी तथा गोरखापत्र मैथिली पृष्ठका संयोजक मनोज झा मुक्तिले जानकारी दिनुभयो ।
यसक्षेत्रमा धार्मिक मठ, मन्दिरको जिर्णोधार, निर्माण र त्यसको संरक्षणमा काम गर्दै आएका बृहत्तर जनकपुर विकास क्षेत्रले यसरी सडक विकासको क्षेत्रमा पहिलोपल्ट सार्वजनिक सर्वपक्षिय कार्यक्रम आयोजना गरेको हो ।
बृहत्तर जनकपुर क्षेत्र विकास परिषदका अध्यक्ष रामकुमार शर्माको संयोजकत्वमा प्रत्येक राजनीतिक दलका अध्यक्ष, सुन्दर अभियानी, विभिन्न सँघसँस्था, नागरिक समाजलगायतका प्रतिनिधीहरु रहेको संघर्ष समिति बनाइएको छ । सो समितिले तत्कालको लागि तीन चरणको कार्यक्रमको घोषणा गरेको छ ।
जसमध्ये भदौ १२ गते आइतवार महोत्तरी र धनुषा जिल्ला प्रशासन कार्यालय मार्फत प्रधानमन्त्रीलाई ज्ञापन बुझाउने । भदौ १३ गतेदेखि १९ गते सम्म (सात दिन) सडक तथा सडक छेउका गाँउमा प्रचारप्रसार सहित पम्पलेटिङ, कोणसभा, माइकिङ गरी हरेक चोकमा सर्वपक्षिय संघर्ष समिति निर्माण गर्ने, भदौ २० देखि २४ गतेसम्म पाँच दिन विभिन्न चौकमा रिले धर्ना दिने र भदौ २५ र २६ गते जनकपुर–भिट्ठामोड सडकमा पूर्णरुपमा यातायात ठप्प पार्ने र भदौ २७ गते जनकपुर देखि भिट्ठामोडसम्म मानव कडी निर्माण गर्ने कार्यक्रम घोषणा गरिएको बृहत्तर जनकपुरका अध्यक्ष शर्माले जानकारी दिनुभयो ।
यति समय भित्र पनि सरकारले निर्माण कार्य सुचारु वा भरपर्दो प्रतिवद्धता नजनाए तेस्रो चरणमा जनकपुर– भिट्ठामोडसडकको मध्यमा पर्ने पिपरामा आमरण अनसनको कार्यक्रम गर्ने तय भएको शर्माले बताउनुभयो । उहाँले भन्नुभयो, ‘यो सडक निर्माणलाई आफुले प्रतिष्ठाको विषय बनाएकोले यो सडक कि त बन्छ कि मेरो लाश उठछ ।’
जलेश्वर उद्योग वाणिज्य सँघको सभाहलमा भएको कार्यक्रममा २५ राजनैतिक दलका प्रतिनिधी, सुन्दर अभियानीहरु, विभिन्न सँघसँस्थाका प्रतिनिधी, संचारकर्मी, बस व्यवसायी सँघ, बुद्धिजीबी, व्यापारी, यूवा तथा नागरीक समाज लगायतकाहरुको सहभागिता रहेको थियो ।
एक दशकदेखि निर्माणको प्रतिक्षामा जिर्ण अवस्थामा रहेको उक्त सडक बनाउन माग गर्दै एक वर्ष अघि २०७२ जेठ २४ गतेदेखि सडक वनाउ या फासि दिय ’ नाराका सुन्दर अभियान नाम दिएर यहाँका स्थानियहरुले भिठामोड–जलेश्वर –जनकपुर सडक निर्माणको माग गर्दै एक साता सम्म आन्दोलन गरेका थिए ।
त्यति वेला तात्कालिन भौतिक पुर्वाधार तथा यातायात मन्त्रि विमलेन्द्र निधिले आन्दोलन साम्य पार्न चाँडै नै सडक बन्ने मौखिक आश्वासन दिनुभएको थियो ।
सुख्खा मौसममा सडकको धुलोले श्वास प्रणालीमा नकारात्मक असर पारी सर्वसाधारणले किस्ताबन्दीमा मृत्यु पाई रहेकाले किस्ताबन्दीमा नभई मार्ने नै भए फासी दिएर मारिदेउ भन्दै अभियानकर्मीले सडकजाम गरेर आन्दोलन गरेका थिए ।
२०७२ जेठ ३० गतेका दिन सडक विभागले लिखित रुपमै चाँडै नै सडक बन्ने सहमति गरेपछि त्यति वेला आन्दोलन समाप्त भएको थियो ।
तात्कालित भौतिक पुर्वाधार तथा यातायात मन्त्रि निधिले चाँडै नै सडक निर्माण हुने भन्दै आश्वासन दिएको पनि एक वर्ष भन्दा बढी भइ सके तर उक्त सडकको अवस्था झन दयनिय बन्दै गएको स्थानीयहरुको भनाई रहेको छ । अहिले निधि देशकै उपप्रधान तथा गृहन्त्री भएका छन् । स्थानीयहरुले सडक गृहमन्त्रालाय अन्गर्तत नपरेपनि निधिले चाहने हो भने यो सडक चाँडै नै बन्ने आशा राखेका छन् ।
